W całości ten fragment brzmi tak:
"Dzieła boskie są pełne opatrzności. Ale i w dziełach przypadku widać albo działanie praw natury, albo działanie praw wynikłych z powiązania i splotu faktów, które są dziełem opatrzności. Wszystko stamtąd płynie, ale z tym łączy się konieczność i pożytek całości wszechświata, którego jesteś cząstką. To zaś jest dobre dla każdej cząstki natury, co przynosi z sobą natura wszechświata i co służy do jej zachowania. Czynnikami zaś zachowania świata są i przemiany pierwiastków, i ciał złożonych. To niech ci wystarczy, niech ci zawsze służy jako pewnik. Łaknienie zaś książek precz od siebie rzuć, byś nie umierał wśród narzekań, lecz spokojnie, a bogom szczerze i serdecznie wdzięczny".
Nad sensem istnienia zastanawiało się wielu filozofów, ale do mnie najbardziej przemawiają właśnie myśli Marka Aureliusza. W przeciwieństwie do wielu innych cesarzy nie wykorzystywał swej ogromnej władzy jedynie dla doczesnych zachcianek i wiele czasu poświęcał na zastanawianie się nad sensem ludzkiego życia i jego zawieszeniem w pustce. Wyzwolenie widział w głębokiej wierze w Dobrą Opatrzność i jej zamysł, mówiący o tym, że to co robi Opatrzność nie może być w swej istocie złe - chyba że Opatrznością jest Bóg Zła.
Każdy kto żyje na tym świecie, a nie został jeszcze ostatecznie pozbawiony resztek rozumu przez kolejne ideologie i rządy (oraz produkty finansowe nowej generacji) musi zastanowić się na własnym istnieniem. A gdy już to zrobi, jednym pewnym faktem w jego życiu stanie się oczywistość śmierci. Nie ma chyba człowieka, który uświadamiając sobie ten fakt nie odczułby przed nim lęku. Dlatego tak ważne jest, aby pogodzić się ze swoim przeznaczeniem i zachować głęboką ufność w Stwórcę, że nie uczynił naszego życia bezcelowym i pustym.
Foto popiersia Marka Aureliusza pochodzi z Wikipedii.
